shutterstock_475521070

Totaal geen zelfliefde…

Nee ook ik hield jarenlang totaal niet van mijzelf. Al dacht ik dit wel te doen. Mezelf WEGCIJFEREN, dat was eigenlijk van jongs af aan al wel wat ik deed. Na mijn scheiding werd dit alleen nóg maar erger en stortte ik mijn AANDACHT vol op mijn kinderen. Natuurlijk had al deze aandacht ook een keerzijde, eentje waar mijn kids niet altijd blij mee waren, want ja die ‘moederkloek’ die je VERSTIKT als kind/tiener daar word je ook niet gelukkig van, ook al was dit van mijn kant goed bedoeld. Ik wilde echt alles voor hen doen, want zij waren mijn hele leven. Maar achteraf gezien heb ik hen niet altijd de RUIMTE gegeven om hun eigen leven te ontdekken met VALLEN en OPSTAAN. Het volgende gaat misschien heel gek klinken, maar ik heb daar geen spijt van, want ik roeide met de riemen die ik had en ik handelde puur vanuit mijn moederinstinct, waarbij op dat moment, dit voor mij de juiste keuze was om te maken.

Na mijn scheiding stond ik er weer alleen voor; want mijn beide ouders waren al voor mijn 18e jaar overleden. Ik werd overladen door gevoelens van: WOEDE, ANGST, VERDRIET, EENZAAMHEID en het gevoel van ‘niet gezien worden’. Ook al had ik toen hele lieve vrienden die er voor mij waren. Ik voelde me diep van binnen ZIELSALLEEN.

Mijn Ego

Oh ja en dan heb ik het nog niet eens over mijn EGO, het stemmetje in mijn hoofd of innerlijke criticus, zoals andere het soms noemen. Die steeds tegen mij zei:

• “Zie je wel je bent geen liefde waard.”
• “Je bent een mislukkeling in de liefde.”
• “Niemand zal ooit van jou houden.”
• “Ga door met het zorgen voor anderen dat is juist goed.”
• … en nog meer “Zie je wel…”

Ik was totaal niet met mezelf bezig. Dat deed ik trouwens ook niet tijdens mijn huwelijk, toen plaatste ik ook alles en iedereen op nummer 1. Per slot van rekening was ZELFLIEFDE voor mij altijd anderen helpen en NIET naar JEZELF KIJKEN. En mijn EGO versterkte heel erg mijn NEGATIEVE ZELFBEELD en het niet hebben van zelfliefde daarin. Als een marionetten pop aan touwtjes, liet ik mijzelf onder controle houden. Wie er maar iets vroeg of gedaan wilde hebben, zij hoefden maar aan ‘het touwtje’ te trekken en ik rende of vloog om van dienst te zijn. Uiteraard was dit iets wat ik mijzelf oplegde en niet zo zeer wat de ander, mij bewust aandeed. Het was genormaliseerd geworden in mijn systeem. Anderen helpen, zodat ik niet naar mezelf hoefde te kijken.

Blinde vlek

Die blinde vlek heb ik lang gehouden helaas… Ach ja, ‘helaas’ eigenlijk ook weer niet achteraf gezien, want het heeft me gemaakt wie ik nu ben. En dat is een STERKE vrouw die nu vanuit haar ZELFLIEFDE handelt, waar ik MEGA TROTS op mag zijn. Het was ook een overlevingstechniek die ik mezelf heb aangeleerd om te kunnen overleven, want dat was altijd wel een heel sterk gevoel dat bij mij op de voorgrond lag. OVERLEVEN en maar DOORGAAN. Ik moest dit, ik moest dat, ik moest zo veel van mijzelf. Niet normaal meer hoe ik toen der tijd dacht. Dat moeten is nu gelukkig heel erg weg uit mijn systeem.

Wat maakte ik het mezelf toch moeilijk en zwaar en dat alles vanuit een onbewust handelen en voelen. Als ik toen toch eens iemand had gehad die mij bij de hand had genomen en had gezegd, “Stop en nu ga jij eens even aan jezelf werken i.p.v. altijd maar er voor anderen te zijn. En jezelf daarachter te verschuilen om maar niet naar jezelf te willen kijken.”

Stap voor stap

Dit besef kwam bij mij echt pas jaren later, toen ik een burn-out kreeg en mega overgewicht had, drong het tot me door en wist dat dit zo niet meer verder kon gaan. Ik diende aan mezelf te werken en wel NU! Dat heeft me nog heel veel moeite gekost, maar bij mij begon het met DIE EERSTE STAP te zetten. Ik ging naar de arts om te vragen of ik voor een gastric bypass in aanmerking kwam. Afijn lang verhaal kort ik werd doorverwezen, kreeg toestemming, maar bij de diëtiste in het ziekenhuis in Terneuzen vroeg ik eerst wat ik nog kon doen om mijn mindset hierin eerst goed te krijgen. Ja ik wilde graag die operatie, maar ik vond ook dat ik het eerst tussen mijn oren goed moest krijgen voordat ik de operatie onderging. Zogezegd, zo gedaan. Ik kreeg hulp toegewezen en daar ging ik het traject in. Alles is een groot succes geweest, ik heb de hulp gehad om mijn mindset te veranderen m.b.t. emotie eten. En dat is nog steeds niet altijd makkelijk. Ik ben 63 kilo afgevallen door de operatie, maar besefte heel erg goed dat IK dit moest doen en niemand anders.

Het mooie is dat dit mijn EERSTE STAP naar mijn ZELFLIEFDE was. Ik had mezelf niet iets mooiers kunnen gunnen. Ik deed dit écht voor mijzelf en niet omdat ik dit of dat moest. Hier begon mijn transformatie niet alleen met het afvallen, maar vooral met de LIEFDE aan mezelf GEVEN. Toen ik in 2012 op de operatietafel lag zei ik letterlijk tegen mijn arts: “Kom maar op ik ben er klaar voor, want als ik wakker word begint mijn nieuwe leven.” En man, man, man wat had ik veel zin in dat LEVEN vol ZELFLIEFDE, ZELFRESPECT, en ZELFWAARDERING. Een leven waarbij ik mezelf op nummer 1 ging zetten, waardoor ik juist nog beter voor mijn omgeving kon zijn. En waarbij het niet meer andersom werkte mijn omgeving nodig hebben om liefde te kunnen voelen. Nee dat was vanaf toen VERLEDEN TIJD!

Liefs,

Angelique

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

6 reacties

    1. Wat gaaf om te lezen Marjolijn. Ik lees nu net pad je reactie schaam schaam. Vandaar dat ik nu pas terug reageer hahaha. Maar bedankt voor je mooie reactie in ieder geval. En ga er voor you got this.

Geef een reactie

Coachpraktijk Angels gebruikt cookies op de website en wij zijn verplicht om jouw toestemming te vragen. Met de cookies die wij gebruiken kunnen wij de kwaliteit en effectiviteit van de website en advertenties testen, maar deze cookies kunnen ook voor andere doeleinden worden gebruikt. Wil je meer weten over cookies en de cookies die wij gebruiken? Lees onze cookieverklaring en privacyverklaring.